2004 (Cuneiform)
De afgelopen decennia speelde de Franse gitarist, componist Frédéric L’Épée in Shylock en Philharmonie. Met Yang, zijn nieuwste band, richt hij zich wedermaal op de instrumentale gitaarprog, zij het dat Yang veel meer rockt dan zijn voorgangers. Deze debuut-cd telt acht nummers die de band bestaande uit twee gitaristen, een bassist en een drummer in drie dagen hebben opgenomen. Dit om zodoende de muziek spontaan te houden. De interactie is er, dus dat is gelukt.
Het geheel zou ik aan willen duiden met de term ‘ton sur ton’. Het Yang-geluid is een mix van King Crimson-rood met jazzy geel en grijze rock en onderscheid zich per nummer slechts in tinten. De muziek is weinig spectaculair, maar ‘saai’ is beslist een verkeerd woord. Daarvoor is het bevlogen gitaarspel van Frédéric L’Épée te enerverend. Hij wordt hierin overigens aangevuld door Julien Vecchié, een gitaarleerling van hem.
Het verschil tussen de eerste twee nummers is nog het grootst. Les Deux Mondes is behoorlijk in de lijn van King Crimson zonder echt heftig of hectisch te worden. De gitaarlijnen zijn er intrigerend, de bas is lekker smeuïg en de drums denderen voort. De koele jazztonen uit het intro van Souterrain daarentegen leiden een jazzy nummer in dat steeds meer rock wordt. Het is al helemaal duidelijk dat L’épéé een begenadigd gitarist is waar je met plezier naar wilt luisteren. Geen opdringerige fratsen.
De Jeff Beck-achtige jazzrocker Séducteur Innocent, de mooie ballad Compassion en het rustige Manchild zijn het meest toegankelijk. Het is trouwens opmerkelijk hoe on-Cuneiform deze cd klinkt, want van betreffend label mag je “moeilijke” muziek verwachten.
Het meest gevarieerde nummer is Impatience dat passages kent die net niet obstinaat zijn. Yang, of beter gezegd L’ épéé, is z’n ‘wilde haren’ al kwijt hetgeen resulteert in deze aardige, ietwat flauwe cd, alhoewel de laatste twee nummers, La Masque Rouge en Orgueil, toch weer voor een wat rodere King Crimson-gloed zorgen.
© Dick van der Heijde 2024