2023 (Wild Thyme Records)
Bands die boven zichzelf weten uit te stijgen moet je in de gaten houden. Het Schotse kwartet The Emerald Dawn is zo’n gezelschap. Na vier uitstekende albums, gevuld met jambased-achtige jaren 70 progrock van het omvangrijke soort, verschijnt in 2023 het regelmatig briljante “In Time”. Het is de opvolger van “To Touch The Sky” van een kleine twee jaar eerder, een album dat door z’n experimentele inslag wat lastiger te behappen was. Hoeveel beter komt “In Time” met z’n drie nummers op de luisteraar over aangezien ze hier daadwerkelijk de hemel aanraken.
We vallen direct met onze neus in de boter. The Emerald Dawn opent namelijk bijzonder sterk met het meer dan 23 minuten durende Out Of Time, een uit vijf delen opgebouwde compositie. Onder het motto ‘een goed begin is het halve werk’ bevat het eerste deel heerlijk smekkend gitaarspel van Alan Carter. Wat een overtuiging. Vervolgens neemt Tree Stewart je met haar hemelse stem mee naar betoverende oorden en dat is de kracht van de band want terwijl haar toetsentapijten uitgerold worden krijg je alle gelegenheid je verbeelding de vrije loop te laten gaan. Wat dat betreft is de jazzy passage met dromerige Fender Rhodes klanken en het zoevende spel van Dave Greenaway op z’n basgitaar tekenend. Het is een zegen dat Tom Jackson de muziek niet volpropt met drukke drumpartijen maar juist kiest voor meer subtiele ritmes. Zelfs z’n donkere patronen op de toms klinken fijnzinnig evenals al z’n tempowisselingen. Een opmerkelijke passage en typerend voor The Emerald Dawn is het duistere meeslepende stuk dat afstevent op de finale. Deze finale is een reprise van het eerste deel en dat is erg passend.
Het daaropvolgende Timeless is ook weer een weelderige aaneenschakeling van diverse The Emerald Down-smakelijkheden in de bekende melange van progressieve muziek, jazzy sferen en een vleugje psychedelica. Een bronstige tenorsax en stemmig spel op de dwarsfluit zijn hier de make-up en dat staat dit nummer prima. Met het afsluitende The March Of Time komen we in een marsritme terecht dat het verstrijken van de tijd uitbeeld. De strings in het intro zijn prachtig en hetzelfde akkoordenschema komt aan het einde van het nummer in vol ornaat terug. Dit stuk is hypermelodieus en doet denken aan de beginperiode van Marillion. De band zet hiermee een enorm uitroepteken achter z’n naam.
Bands die boven zichzelf weten uit te stijgen moet je in de gaten houden. Het kan niet vaak genoeg gezegd worden.
© Dick van der Heijde 2025