2005 (Musea)
Deze dubbel-cd is de opvolger van “The Spaghetti-epic”. Op initiatief van het Finse magazine Colossus en in samenwerking met Musea zijn wederom zes bands gevraagd een epic te maken waarbij uitsluitend authentieke symfo-instrumenten mochten worden gebruikt. Ook deze keer vormt een film van Sergio Leone de inspiratie voor het concept. “The Colossus Of Rhodes” uit 1961 was officieel Leone’s debuut als regisseur. De film speelt zich af rondom de kolos van Rhodos, een bronzen beeld van wel 30 meter hoog dat als een immens verdedigingsbolwerk aan de haven van de stad stond. Het is een film vol rebellie, wapengekletter en zelfs een erotische dans in de tempel. Ingrediënten genoeg voor een daverend concept. Maar nu over naar de epics.
Het Italiaanse trio Leviathan bijt het spits voortreffelijk af met het luchtige Un Pensiero È Sempre Libero dat een paradijs van toetsen is. De dwarsfluit geeft dit nummer een exotisch tintje alsmede het feit dat Paolo Antinori met z’n hoge stem in z’n moerstaal zingt. Erg fraai is het stuk met de zwierige akoestische gitaar en het instrumentale deel waar een bijzonder pianothema de dienst uitmaakt. Greenwall brengt het nogal fragmentarische The Secret Passage, op zich een aardig stuk, maar toetsenist Andrea Pavoni en consorten missen de klasse er iets echt goeds van te maken. Deze epic, die heen en weer zapt tussen folk, experimenteel en jazz, steunt voor het grootste deel op brassgeluiden en strijkers. Daarnaast is er de vrij schelle stem van Michela Botti. Het zal niet meevallen haar stem te waarderen. Met een nummer van Sinkadus sluit de eerste cd af en als er één band is die het geluid van de jaren ’70 kan laten gloreren dan is dat Sinkadus wel. God of Silence klinkt duister, uitbundig, intens en melancholiek met een overdosis Mellotron en Hammond.
De tweede schijf is helemaal geweldig. Zo is daar het prachtige Come Vento Tornero van Mad Crayon. Een mooi gezongen nummer, vaak meerstemmig en met een schat aan afwisseling, vooral qua toetsen maar er is toch ook ruimte voor bijvoorbeeld akoestische gitaar. Een ware verrassing komt van het Finse Velvet Desperados met het expressieve Lords And Knights. Tot dan toe hebben de bands nog maar weinig “strijd” in hun epic’s verwerkt en Velvet Desperados brengt dan ook de juiste portie carbid. Niet met heftig spel overigens maar met uitgekiende compositorische wendingen. Uiteindelijk is de kolos overigens door een aardbeving in zee gestort en nooit meer is er een stukje van teruggevonden. De Italiaanse band Revelation heeft daar het 29 minuten durende A New Dawn aan gewijd dat vooral liefhebbers van Iluvatar zal aanspreken.
Al met al is dit een boeiende dubbelaar met erg veel prettige prog.
© Dick van der Heijde 2024