2024 (Mey productions)
Ben van Gastel kennen we als gitarist/toetsenist/componist van de Nederlandse progband Sylvium. De laatste jaren echter maakt hij vooral furore als gitarist in het studioproject My Arrival. In deze projectmatige band, die progressieve rock met popgevoeligheden maakt, werkt hij samen met toetsenist/bassist/drummer Fred Boks en zanger Richard de Geest. Deze muzikanten werkten los van elkaar al eerder met van Gastel samen in Sylvium, hetgeen bij My Arrival leidt tot een match made in heaven-geluid. Deze sound is een samengaan van lyrisch gitaarspel, sfeervolle toetsen, een dynamische ondergrond van basgitaar en drums met als kers op de taart warme bronstige zangpartijen. De boeiende muziek vloeit samen met tot de verbeelding sprekende teksten. Dat was op voorganger en debuutalbum “Satur9 & Indigo” (2020) al zo en dat is op deze nieuweling “Lost 3mbers” niet anders.
Het concept gaat op “Lost 3mbers” verder waar dit op het vorige album eindigde. De hoofdpersoon is nu ver van de aarde, op missie om Kepler 186F te onderzoeken als mogelijk nieuwe thuisplaneet voor de mensheid. Terwijl hij berichten naar de aarde stuurt zonder ooit antwoord te krijgen blijft zijn liefdesverdriet hem afleiden. Hij probeert rust te vinden door zich volledig op zijn onderzoek te concentreren. Tijdens zijn verkenning ontdekt hij een verborgen, geavanceerde machine in een grot. Gefascineerd en gedreven door nieuwsgierigheid, stort hij zich volledig op dit apparaat en ontdekt dat het hem veel meer onthult dan hij ooit had verwacht. Mocht je hierdoor denken dat de band een soort sciencefictionachtig prog-geneuzel maakt zit je helemaal fout. Ik hoor, mede door de zang, muziek die doet denken aan die van Ray Wilson of bijvoorbeeld Riversea. De nummers liegen er niet om.
Het album gaat van start met A Mind Caves, een op een gesproken tekst na instrumentaal nummer dat de luisteraar in de juiste sfeer moet brengen. Met wat spannende akkoorden en een zinderende pingel wordt de sfeer mysterieus, een lage toon van de synth aan het eind maakt nieuwsgierig. Nou, met de priemende gitaartonen van Alone en de aangename zang krijg je direct een voorschot op de toekomst. Geweldige nummers rijgen zich aaneen, afgewisseld met uitstekende. Tot m’n favorieten behoort Sleep Of No Dreaming, een nummer dat drijft op heerlijk spel op de basgitaar. Een fraai moment is het als alle spanning van het nummer tot ontlading komt in flinke uithaal van de zang. De royaal toegevoegde galm heeft z’n effect. Kroonjuweel van het album is het tevens als single uitgebrachte Starfall dat over het liefdesverdriet van de hoofdpersoon gaat. Een zwierig 6/8ste ritme geeft deze ballade z’n gedragen karakter en ook weer is men niet zuinig geweest met galm.
Negen van de tien nummers zijn geschreven door van Gastel, terwijl Boks componist is van het imponerende titelnummer. Dit zeven minuten durende werkstuk past perfect tussen de anderen en gezien de variatie van het album valt het ‘kleurverschil’ amper op. Ook hier weer zijn het het de vaste waarden die er het meeste uit springen: priemende gitaartonen, bronstige zang en stuwende ritmes. Een ander sterk nummer in de slotfase van het album is Your Voice, een duet tussen de Geest en Cindy van der Meer. De zanglijn weet te pakken en gaat ook niet snel weg. Dat is een kunst op zich. My Arrival verstaat deze heel goed en dat is best bijzonder voor een progband.
Het concept wordt mijmerend afgesloten door de vertelstem van de hoofdpersoon. Van mij mag hij over twee jaar de volgende planeet onderzoeken. Kom maar op met je bevindingen.
© Dick van der Heijde 2024