2009 (eigen beheer)
Lalo Huber is een Argentijnse toetsenist die binnen progkringen voornamelijk bekend is als boegbeeld van de band Nexus. Zijn spel op het Hammondorgel is van bovengemiddelde klasse maar geldt dat niet voor alle toetseninstrumenten die hij aanraakt? Huber beschikt over het zalige vermogen om een hoge mate van smaak te combineren met veel virtuositeit. Het bewijs hiervan valt te horen op de vele Nexus-albums waarop zijn spel overgoten is met ELP-achtige loopjes en uitbarstingen die gelukkig minder over de top zijn dan bij z’n inspiratiebronnen. Toch weet Huber de retro-getinte muziek altijd een moderne feel mee te geven, zo ook op het hier besproken solodebuut “Lost In Kali Yuga” uit 2009.
Op dit album laat Huber een mooie mengeling horen van elektronica, volle retro-prog en toefjes neo-prog, jazzrock en zelfs Argentijnse cultuurmuziek. Hij draait er z’n hand niet voor om en komt met bijna 80 minuten enerverende muziek. Oké, sommige nummers gaan wat lang door hetgeen mag op een album dat over verdwalen gaat. Dan is het ineens een compositie-tool.
Op het album bespeelt Huber op de drums na alle instrumenten zelf. Er is geen elektrische gitaar waardoor de toetsen de maximale ruimte kunnen innemen en dat doen ze dan ook. Na opener All Computers Die, een spacey stuk dat bijeen wordt gehouden door blurpende synths en tingelende sequencers, komt Universal Legion even je oren wassen. Wat een geweldig nummer. Een heerlijk synth-thema en een ambachtelijke orgelsolo krijgen begeleiding van stuwende basgitaar en drums. De invullingen van Luis Nakamura, drummer van Nexus, maken het allemaal lekker getimed. In het wat donkere To Play And Die komt Huber tussen al z’n nadrukkelijke synths ook met zang en dat is duidelijk niet z’n sterkste kant. Hij klinkt een beetje als een achtergrondzanger die de lead is gaan doen en het nummer heeft daardoor niet echt de wow-factor die de muziek verdient.
Het daaropvolgende The Entangled World is een complexe progcompositie die door een lavastroom van mellotronklanken, Hammondorgel en wervelende synths de luisteraar meesleept naar de meer dan negenminutengrens. Dit nummer is het eerste deel van het vierdelige titelnummer dat op het album de ronde doet maar voordat de volgende delen zich aandienen komt Huber eerst nog met twee andere nummers die niet onvermeld mogen blijven. Still I Sense Your Hand is een prachtige ballade over een relatie die niet meer is. De melancholieke sfeer die Huber hier treft doet denken aan de ingetogen kant van Little Tragedies op hun “Chinese Songs”-albums. Met Last Trip In Buenos Aires gaat Huber heel verrassend het pad op van de jazzrock. Een elektrische piano start de song. Gedurende het nummer komt Huber weer met z’n kwaliteiten die binnen het kader van deze stijlbreuk een aangename verrassing zijn. Vooral de solo op de Moog (of welke andere synth dan ook) houd je bij de les. Een leuk detail is dat hij ook nog enkele maten opvult met het oer-Argentijnse instrument de bandoneon.
Vervolgens brengt Huber de overige delen van het vierluik Lost In Kali Yuga. Dat de ultieme vorm van verdwalen in een doolhof is, laat Huber in het wervelende In The Labyrinth horen. Het is typisch dat de man een stijl ontwikkeld heeft die altijd en overal boeit. Zie hier, maar ook in een ballad als Failed To Feel weet hij je aandacht moeiteloos vast te houden. De ware apotheose van zowel het vierluik als van het album is The Hecatomb. Hier profileert Huber zich zo trefzeker. Zijn passievolle spel giert het uit. Het album sluit daadwerkelijk af met de fraaie chill-out Back To Dust en niet geheel ontoevallig is daar tegen het eind de sequence uit het openingsnummer.
“Lost In Kali Yuga” is in alle opzichten een geslaagd album. Met een schijf die tot de nok toe gevuld is met aandachtvragende muziek is dat razendknap. High five Lalo.
© Dick van der Heijde 2023