2024 (Takaprod)
Op 24 juni 2024 is “Hope Despite Everything”, het tweede album van de Franse multi-instrumentalist/componist Gabriel Keller verschenen en dat is voor velen goed nieuws. Z’n vorige werkstuk uit 2022, “Clair Obscur”, werd goed ontvangen en dat is logisch want Keller maakt bijzonder attractieve progrock. Op beide albums valt een groot scala aan invloeden te horen waaronder The Beatles, Pink Floyd, Porcupine Tree en Opeth, maar Keller verwerkt ook jazz, wereldmuziek en pop in z’n nummers. Noem het artrock avant la lettre.
Zijn melancholieke en virtuoze benadering drukt een duidelijk en onderscheidend stempel op de muziek, dit zowel op “Clair Obscur” als op “Hope Despite Everything”. De man uit Lyon maakt dankbaar gebruik van een flinke waslijst met gastmuzikanten en het is een slimme zet dat de meesten op het nieuwe album wederom van de partij zijn. Ik noem er slechts een paar: gitarist Charlie Henry met z’n fonkelende toon, de zangeressen Emi B en Charlotte Gagnor die een heldere, expressieve stem hebben, celliste Lucie Lacour die de muziek laat gonzen met haar instrument en de formidabele drummers Lucas Biguet-Mermet en Simon Rebuffat. Samen met al zijn gasten weet Keller een fraaie architectuur aan z’n albums mee te geven, een opbouw die nu al kenmerkend is.
Bijzonder is dat beide albums wat dat betreft beslist tegenovergesteld aan elkaar zijn. Daar waar het debuut eerst focust op lichtvoetige liedjes en daarna omslaat richting metal gaat het op “Hope Despite Everything” precies andersom. Ik vind dat eerlijk gezegd prettiger.
Het nieuwe werkstuk opent met zeven nummers die samen een intens concept vormen over de waanzin van oorlog. Na het psychedelische begin dat uitmondt in fraai akoestisch gitaarspel duiken we het centrale thema van het concept in: de briefwisseling tussen een wanhopige moeder en haar zoon aan het front. De gitaren riffen er lustig op los in een strakke metal-ambiance, de gloedvolle solo’s zijn er niet van de lucht en toetsen, cello en de uitstekende zangpartijen van met name Emi B slepen je mee in het totaal. Machtig, wat klinken die drums waanzinnig gedecideerd en wat is The Guns Are Approaching een geweldig mooi nummer. Alles valt er op z’n plaats terwijl de twee flankerende delen van The Letter ook al niet te versmaden zijn. Het zalige My Son dient zich aan, een zwierige bluessong met een Gary Moore-achtige gitaarsolo als kers op de taart. Goed gedaan Charlie Henry. Het concept sluit af met twee nummers die over strijdvaardigheid gaan. No Surrender is een artistiek gebeuren met een door een man gesproken stuk Franstalige tekst waar doorheen uitbundig gitaar wordt gespeeld. Verderop neemt Emi B de zang weer over. Haar strakke stemgeluid klinkt hier op z’n best. Ook het hoekige Oppression blijkt haar met z’n theatrale insteek goed te staan.
Met de vier daaropvolgende nummers gooit Keller het over een andere boeg. Het gezelschap brengt hier een verantwoord soort pop. Vooral het wereldmuziek-achtige Poussières Eternelles is met z’n bedwelmende vibe een perfect overgangsnummer. De zwoele stem van de in het Frans zingende Angelina Pelluet en de broeierige akoestische gitaar zijn hier verantwoordelijk voor en zo zit je te luisteren naar een tweetal eenvoudige liedjes, Your Way en Change. Met Mahaut sluit het album wat geheimzinnig af en dat is wederom de spijker op z’n kop.
Met “Hope Despite Everything” heb je een vat vol goede keuzes. Zowel geluidskwaliteit als composities, invullingen et cetera is het hele album een testosteronbom aan ambities die beloond moeten worden.
© Dick van der Heijde 2024