1981 (Rock Symphony)
Fragíl is een warmbloedige progband uit Peru en dat op zich al is bijzonder genoeg voor een plaatsje in de Zuid-Amerika special die op deze site de ronde doet. Nou ja, het hier besproken “Avenida Larco” is eigenlijk gewoon een prima schijfje en dat is de ware reden van deze inclusie. We hebben het hier over het debuutalbum uit 1981 van een groep die jaren daarvoor uit wist te groeien tot een mateloos populaire coverband. Het was voor de fans een bittere pil om mee te maken dat nummers van Genesis, Yes en King Crimson werden geskipt ten faveure van eigen composities in de Spaanse taal. Nu echter kan elke Peruaan trots zijn op het dappere en moedige besluit van hun landgenoten destijds. We gaan over naar het album.
Bij Fragíl kun je terughoren dat Peru een smeltkroes is van culturen. De muziek kent een organische laag en of het nu een akoestische gitaar, een dwarsfluit of een inheems percussie-instrument is, altijd klinkt de muziek broeierig. De hoofdmoot echter is weggelegd voor aanstekelijke progressieve pop. Wel moet opgemerkt worden dat er in de sterke openingstrack Obertura ongeveer nul procent van het pakkende genre zit, die is zo proggy als maar zijn kan. Gedurende een paar minuten gaan de instrumentalisten van de band helemaal los om vervolgens hun niet geringe kunnen in dienst te stellen van de nummers.
Dat men bij Fragíl in staat was tot het schrijven van een megahit blijkt wel uit het feit dat het titelnummer in eigen land een kneitergrote successingle werd. Het nummer, dat vernoemd is naar een bruisende straat in het nachtleven van Lima, schetst het beeld van rokkenjagers en wulpse meiden. Deze uitstekend door Andrés Dulude gezongen song, straalt weliswaar niet de joligheid uit die je bij een dergelijk onderwerp mag verwachten, dat lijkt me juist precies de bedoeling te zijn geweest.
Na dit aanstekelijke nummer is het de beurt aan het gedragen Mundo Raro. De sfeer van Genesis die een nummer als Afterglow zo kenmerkt, komt hier ook naar voren al is de bombast niet royaal aanwezig. Fragíl kiest voor een meer lichtvoetige benadering. Ook nummers als Floral, Hombres Solos en het instrumentale Lizy hebben deze touch, prachtige akoestische gitaren, stemmige toetsen, folky omgevingen en dromerige dwarsfluit.
Van de vollere nummers is Pastas, Pepas Y Otros Postres een sterke. Pas op dat je er niet struikelt over de vele tempo- en sfeerwisselingen. Wie dat in ieder geval niet doet is bassist César Bustamante die met z’n virtuoze spel alles keurig bij elkaar houdt. In Esto Es Iluminación kiest hij voor een meer jazzy benadering en ook dat past de band perfect. Waar de muziek van Fragíl ook gaat of staat: altijd komt Luis Valderrama met uitstekend gitaarwerk, is toetsenist Octavio Castillo van betekenis, slaat Arturo Creamer de juiste ritmes en maakt Dulude zich onsterfelijk met zijn ritmische manier van zingen. En dan is daar ook nog Oda Al Tulipán waar de Mellotron regeert. De afsluiter van het album Le Dicen Rock is door z’n eenvoudige aard een typisch gevalletje jammer en het begint zo hoopvol met een lekkere synth riedel.
De slotsom van dit alles is dat “Avenida Larco” een prima album is, iets wat ik trouwens in de eerste alinea van deze recensie ook al heb gezegd. Tijdens m’n onderzoekjes naar het album las ik een paar keer dat “Avenida Larco” één van de beste uit Zuid- Amerika is. Dat gaat me eerlijk gezegd wat te ver. Ik hou het op prima. Oké?
© Dick van der Heijde 2023